Het is ouderwets Nederlands zomerweer, maar ik klaag niet. Ik sta niet op de camping, of bij een opgebroken kruispunt verkeer te regelen, belaagd door gestreste automobilisten. Hoogstens vis ik een hopeloos verzopen kledder papier uit mijn brievenbus. Ooit was dit een keurige envelop. Als dat het ergste is… Aangezien ik zelf geen post meer hoef te bezorgen, loop ik fluitend naar buiten en steek een paraplu op.
De regen is veranderlijk. Zojuist was het miezer, nu gaat het hard. Voor je het weet komt er hagel zo groot als tennisballen naar beneden. Onder het viaduct staan wat mensen verspreid te wachten tot het mindert; de hangouderen die normaal het bankje even verderop confisqueren, staan zwijgend op een kluitje, blik bier in de hand. Een postbode fietst voorbij.
‘Hé Sylvia,’ roep ik, ‘lekker hè, die zomerregen!’
Ze draait om, stapt af en we lopen naar elkaar toe.
‘Ach… ik kan er tegen’, zegt ze, ‘maar de post…’
De kleppen van de fietstassen kieren langs de zijkant en vertonen scheuren, de posttas aan haar stuur is afgedekt met een binnentas.
‘Mag ik wat vragen?’ Een vrouw met een boodschappentrolley ziet haar kans schoon: ‘Hoe hou je de post nou droog met dit weer?’
‘Niet,’ zegt Sylvia, en steekt haar shagje op.
‘O,’ zegt de mevrouw teleurgesteld. ‘Ik dacht dat jullie daar een truc voor hadden… Mijn post was laatst zeiknat… vroeger gebeurde dat nooit!’
‘Wat vervelend voor u,’ zegt Sylvia meelevend alsof ze net een cursus Omgaan met klanten heeft afgerond. ‘U zou aan de bezorger kunnen vragen hoe het komt. Misschien zit uw adres boven op een stapel, dan vangt de post veel regen…’
De vrouw fronst, ze is niet overtuigd, maar ze laat het erbij.
‘Het zou een goede vraag zijn voor de website van Postnl ,‘ zeg ik, ‘onder veelgestelde vragen: ‘Hoe houdt de postbezorger de post droog als het regent?’’
Sylvia antwoordt: ‘Als het regent, wordt buiten alles nat, dus ook de post. Het is aan de postbezorger de post zo droog mogelijk te bezorgen.’
Ik vul aan: ‘En aangezien wij dit de postbezorger onmogelijk maken, is uw post natter dan ooit. We hebben namelijk wat veranderingen in de organisatie doorgevoerd…’
‘…waardoor ook de tv-gids niet komt!’ Sylvia rolt met haar ogen: ‘Dat durven ze gewoon te zeggen! En daarna gebeurt er niks!’
‘Ze gaan heus niet vertellen hoe het echt zit, zo van: ‘We hebben OLK uitgerold…’’
‘…Onze Lieve Kutzooi.’
Ik schiet in de lach.
‘Weet jij waar het voor staat?’
‘Optimalisatie Logistieke Kutzooi.’
Nu moet zij lachen.
‘Je zou denken dat ze na die klachten de boel bijstellen,’ zeg ik. ‘Of zichzelf juist op de borst slaan en de klachten overschreeuwen, dat kunnen ze ook heel goed. Hard roepen: ‘Onze geweldige postbezorgers zijn nu nóg beter! Ze bezórgen niet alleen de post, ze sorteren hem voortaan ook zelf, gewoon buiten, weer of geen weer…’‘
‘Ik doe het binnen, op het depot, en ik ben niet de enige…’
‘In het schap? Wat een gedoe…’
‘Uit drie tassen de boel bij elkaar zoeken onder het lopen, dat is pas gedoe… er is trouwens alweer een nieuwe.’
‘Nieuwe wat?’
‘Reorganisatie. Weet je hoe ze die noemen?’
‘Op naar het Einde?’
‘Bijna goed… Logisch Bezorgen.’
‘Jezus! We hebben dus altijd onlogisch bezorgd!’
‘Ja. Maar nu niet meer! Nieuwe routes met google maps in elkaar gezet’.
‘Oei, ik vrees het ergste… sterkte.’
‘Dank je. Hoe is het met jou?’
‘Er is een bodemloos zwart gat…’
‘Het is je aan te zien… ik moest es verder.’
‘Geniet ervan! Alleen jammer van die regen…’
‘Is goed voor de plantjes!’
Een keer stond collega postbezorger Reza op een dag als vandaag tegen de poort van het depot onder de overhang zijn shagje te roken. Mismoedig staarde hij naar de plas water die oprukte naar zijn nep-All Stars.
‘Wel goed voor de plantjes,’ zei ik – een postbezorger heeft altijd een dooddoener paraat.
‘Helaas ben ik geen plantje,’ zei hij.
Reza zal er nog wel werken, en nog een stel die-hards. Ik ben echter niet de eerste die uit onvrede is opgestapt. Nog een ideetje voor de FAQ op Postnl.nl: Waarom is er een personeelstekort bij Postnl? Een echte hersenkraker.